GLEJAK

Glejaki to pierwotne nowotwory ośrodkowego układu nerwowego (OUN), rozwijające się w mózgu lub rdzeniu kręgowym.

Wywodzą się z komórek glejowych, które wspierają i chronią neurony. Glejaki mogą mieć łagodny lub złośliwy charakter, różnią się tempem wzrostu oraz obrazem klinicznym. Występują zarówno u dorosłych, jak i dzieci, przy czym niektóre typy są charakterystyczne dla określonych grup wiekowych [1].

Glejak może występować w różnych częściach mózgu i rdzenia kręgowego, a jego charakterystyka histologiczna oraz molekularna wpływają na rokowanie i strategię leczenia.

EPIDEMIOLOGIA W POLSCE

To najczęstszy złośliwy nowotwór mózgu u dorosłych, stanowiący około 49% wszystkich nowotworów złośliwych ośrodkowego układu nerwowego (stanowi około 40–67% wszystkich pierwotnych guzów mózgu.)

W Polsce zachorowalność na glejaki wynosi około 5 przypadków na 100 000. W 2022 roku odnotowano 1783 przypadki, z czego 198 to glejaki G2 [2]. Glejaki rozlane mIDH charakteryzują się ciągłym wzrostem, naciekaniem zdrowej tkanki i tendencją do progresji do bardziej złośliwej postaci. [3]

Częstość ich występowania wzrasta z wiekiem, osiągając szczyt w piątej i szóstej dekadzie życia.

Glejak o niskim stopniu złośliwości najczęściej występuje u osób młodszych, średnia wieku pacjentów wynosi około 40 lat. Stanowi około 10–15% wszystkich glejaków.

Choroba częściej dotyka mężczyzn (stosunek 1,5:1) i młodsze osoby [4].

Czas przeżycia od diagnozy waha się od 5–10 lat w przypadku gwiaździaków do 10–15 lat dla skąpodrzewiaków (G2) [5].