Glejak wpływa nie tylko na zdrowie

Glejak wpływa nie tylko na ciało. Choroba zmienia także codzienność rodziny, relacje, życie zawodowe i poczucie bezpieczeństwa. Wsparcia potrzebują nie tylko osoby chore, ale również ich bliscy i opiekunowie.

Pacjenci często próbują zachować normalność – pracować, spotykać się z bliskimi, planować przyszłość. Jednak nawet codzienne czynności mogą wymagać więcej energii niż wcześniej.

Poznaj historię Konrada

Diagnozę usłyszał kilka lat temu. Dziś chce mówić o tym, czego często nie widać – o codzienności życia z glejakiem.

Konrad pracował, planował przyszłość, prowadził zwyczajne życie. Diagnoza glejaka przyszła nagle i zmieniła wiele rzeczy – ale nie odebrała mu codzienności, relacji i potrzeby bycia blisko ludzi.

„Po diagnozie bardzo szybko zrozumiałem, że świat się nie zatrzymuje. Nadal są ludzie, praca, obowiązki i plany. Z glejakiem da się żyć, da się funkcjonować, choć czasem trzeba nauczyć się tego życia na nowo.”

Diagnozę glejaka usłyszałem w styczniu 2025. Pamiętam, że na początku wszystko wydawało się niepewne i trudne do poukładania. Z czasem jednak zrozumiałem, że choć choroba zmienia wiele rzeczy, nie musi odbierać człowiekowi jego codzienności.

Przez lata nauczyłem się żyć z diagnozą. Nadal pracuję, spotykam się z ludźmi, realizuję swoje plany i staram się nie odkładać życia na później. Oczywiście są momenty trudniejsze, są badania, leczenie i ograniczenia, z którymi trzeba się mierzyć. Ale jest też zwykłe życie, które toczy się dalej.

Dlatego zdecydowałem się zaangażować w kampanię „Widzimy się jutro”. Chcę pokazać, że za diagnozą glejaka stoi człowiek, ze swoimi emocjami, marzeniami i planami na kolejny dzień.

Bo z glejakiem da się żyć. Da się funkcjonować. I warto o tym mówić.

Konrad Drozdowski

Dziś jest twarzą kampanii “Widzimy się jutro“, ponieważ chce pomagać innym lepiej rozumieć chorobę, o której wciąż mówi się za mało.

Jak sam podkreśla, najtrudniejsze bywają nie tylko leczenie i kolejne etapy terapii, ale także rzeczy niewidoczne dla otoczenia – zmęczenie, przeciążenie, problemy z koncentracją czy momenty, kiedy trudno nadążyć za codziennością. Historia Konrada pokazuje, że za diagnozą zawsze stoi człowiek. Z emocjami, relacjami, planami i potrzebą zwyczajnego życia.