Diagnoza onkologiczna to moment, w którym świat pacjenta i jego bliskich wywraca się do góry nogami. W naturalnym odruchu serca chcemy zrobić wszystko, by ulżyć bliskiej osobie. Zdarza się jednak, że napotykamy opór ze strony chorego, który budzi w nas bezsilność i dezorientację.
Kluczem do zrozumienia tej sytuacji jest uświadomienie sobie, że nasz bliski może nie odrzucać samej pomocy, a jedynie nie przyjmuje formy, w jakiej jest ona przez nas oferowana.
W procesie leczenia dla osoby chorej niezwykle ważne jest zachowanie samodzielności i niezależności w takim zakresie, w jakim jest to tylko możliwe. Choroba często odbiera poczucie kontroli nad własnym życiem, dlatego możliwość decydowania o sobie w codziennym funkcjonowaniu staje się nierzadko fundamentem poczucia godności i sprawczości.
Zamiast próbować przewidywać lub z góry zakładać, jakie nasz bliski może mieć potrzeby, warto otwarcie o nich porozmawiać. Pytając o to, jakiego wsparcia faktycznie oczekuje, budujemy relację opartą na szacunku i partnerstwie.
Mądre pomaganie to nie przejmowanie odpowiedzialności czy wyręczanie, lecz towarzyszenie i wspieranie autonomii chorego – takie wsparcie ma ogromne znaczenie dla jego dobrostanu psychicznego w trakcie terapii.
Zobacz, co mówi na ten temat Nadia Majewicz – psycholog kliniczna, psychoterapeutka i coach z Warszawy, która prowadzi terapię w nurcie systemowym oraz udziela konsultacji psychoonkologicznych.
